Oleh Joyce Huang | 2026-07-01

Undang-undang baharu perpaduan etnik China telah mencetuskan kebimbangan dalam kalangan kerajaan, organisasi hak asasi manusia dan cendekiawan perundangan, yang berpendapat bahawa tindakan ini boleh mengukuhkan kawalan negara terhadap bahasa, agama serta budaya sambil memperluas jangkauan perundangan Beijing di luar sempadannya.

Undang-undang mengenai Menggalakkan Perpaduan dan Kemajuan Etnik China yang terdiri daripada 65 perkara mula berkuat kuasa pada 1 Julai, selepas diluluskan oleh badan perundangan tertinggi China pada bulan Mac. Beijing berkata undang-undang ini bertujuan untuk memupuk identiti negara bersama dalam kalangan 56 kumpulan etnik yang diiktiraf secara rasmi di China.

Namun, pengkritik berkata, perundangan ini menjadi landasan kepada dasar asimilasi yang lebih keras dan penguatkuasaan luar wilayah yang lebih luas.

Peruntukan paling berkontroversi undang-undang tersebut, Perkara 63, menyatakan bahawa individu atau organisasi di luar China boleh dipertanggungjawabkan dari segi undang-undang untuk tindakan yang dianggap menjejaskan perpaduan etnik atau menghasut pemisahan etnik.

Dua peruntukan lain yang turut membangkitkan kebimbangan berkenaan penindasan transnasional undang-undang tersebut. Perkara 21 menyeru untuk persepaduan dan menggalakkan rentas selat yang lebih banyak bagi identiti negara China dalam kalangan penduduk Taiwan dan Hong Kong.

Sementara itu, Perkara 44 mengarahkan persatuan komuniti Cina di luar negara untuk memupuk identiti yang sama secara global, memperkukuh kebimbangan peluasan negara di luar sempadan China.

Taiwan menjadi sasaran

Taiwan telah muncul sebagai salah satu kebimbangan utama kerana Beijing semakin bergantung pada undang-undang dalam negara untuk mewajarkan tindakan terhadap aktiviti yang digelarnya sebagai aktiviti pemisah di luar sempadannya.

"Ini merupakan salah satu cara [perundangan] yang CCP [Parti Komunis China] gunakan untuk memaksa anda supaya tunduk [kepada peraturannya]," kata Chilly Chen, pengerusi Taiwan Republic, sebuah kumpulan penyokong kebebasan Taiwan di Taipei, kepada Focus.

Chen berkata undang-undang perpaduan etnik, berserta dengan Undang-undang Anti-Pemisahan 2005 dan Undang-undang Keselamatan Negara 2015 Beijing, kesemuanya bertujuan untuk mengenakan tindakan undang-undang terhadap pengkritik asing tentang Beijing seperti diri beliau.

Chen berkata diri beliau dan kebanyakan ahli kumpulannya tidak gentar dengan intimidasi politik Beijing yang semakin meningkat, namun beliau tidak lagi pergi ke Tanah Besar China dan wilayahnya termasuk Hong Kong, Macau, Vietnam dan Kemboja sejak tahun 2019, yang menurut beliau China boleh menggunakan "bidang kuasa yang luas" untuk memudahkan penahanannya.

Beijing berkata peruntukan luar negara adalah perlu untuk melindungi "kedaulatan, keselamatan dan kepentingan pembangunan," menurut Reuters.

Kerajaan Australia telah membangkitkan kebimbangan, berkata mereka telah memberitahu "Beijing secara terus dan di Majlis Hak Asasi Manusia PBB [Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu]" tentang kemungkinan undang-undang tersebut membatasi hak dan kebebasan individu di luar China, lapor ABC News Australia pada 26 Jun.

"Semua individu di Australia, tanpa mengira kewarganegaraan, dilindungi oleh undang-undang Australia dan menikmati kebebasan berpolitik Australia," menurut laporan yang memetik jurucakap Jabatan Luar Negeri dan Perdagangan Australia.

Jerman, Parlimen Eropah dan penggubal undang-undang A.S. telah menyuarakan kebimbangan bahawa undang-undang tersebut boleh melemahkan perlindungan untuk bahasa, agama dan budaya etnik minoriti sambil meningkatkan risiko penindasan transnasional.

Hak minoriti ditindas

Di luar peruntukan luar wilayah, undang-undang tersebut boleh menghakis perlindungan etnik untuk minoriti dalam China dengan lebih lanjut, kata kumpulan hak asasi manusia.

Dalam kenyataan 25 Jun, Chinese Human Rights Defenders berkata undang-undang tersebut telah "mewajarkan diskriminasi dan membenarkan pelanggaran hak asasi manusia, terutamanya hak minoriti etnik terhadap budaya dan cara hidup" di Tibet, Xinjiang dan Mongolia Dalam.

Undang-undang tersebut kononnya menekankan "kepaduan sosial" tetapi sebenarnya membatasi "kebebasan bahasa, pendidikan, amalan agama, budaya, ekspresi dan berhimpun" dan menghukum "pelaksanaan hak minoriti secara aman," menurut kenyataan tersebut, yang memetik Pesuruhjaya Tinggi PBB Volker Türk, yang menggesa pemansuhan undang-undang tersebut pada 15 Jun.

Selain itu, lapan pakar hak asasi manusia PBB berkata pada bulan April bahawa beberapa peruntukan tersebut "adalah taksa, terbuka kepada tafsiran yang luas dan mudah disalahgunakan," kata kumpulan tersebut.

Para pakar berkata bahawa undang-undang tersebut boleh menjejaskan hak yang dilindungi pada peringkat antarabangsa, termasuk kebebasan ekspresi, pendidikan, agama, perumahan dan pembangunan, menurut kumpulan hak tersebut.

"Jika kerajaan serius tentang perpaduan etnik, maka undang-undang ini harus dimansuhkan dan membolehkan kebertanggungjawaban untuk pelanggaran yang luas," kata penyelidik Chinese Human Rights Defenders Shane Yi dalam satu kenyataan.

Dasar asimilasi

Dalam analisis yang diterbitkan pada 11 Mei, ahli sejarah Australia Brian Spivey menggambarkan undang-undang tersebut sebagai mekanisme untuk meletakkan 56 kumpulan etnik yang diiktiraf secara rasmi di China ke dalam satu zhonghua minzuatau "negara China" yang terangkum, seperti yang ditakrifkan oleh CCP.

Undang-undang ini menggalakkan penggunaan bahasa Mandarin secara sejagat sambil mengecilkan ruang untuk bahasa dan budaya minoriti, kata beliau. Tiada kanak-kanak di China akan perlu mempelajari bahasa Tibet atau Uyghur sebagai bahasa wajib di sekolah atau kehidupan seharian.

Undang-undang ini mengkanunkan peralihan China ke arah "asimilasi agresif," di bawah Presiden Xi Jinping, kata Spivey.

[Bahagian I daripada II: Undang-undang Perpaduan Etnik China]