Ayon kay Wu Qiaoxi | 2026-03-03

Ang Indonesia ay nagsimula nang gumamit ng pampublikong pondo upang bayaran ang utang na kaugnay ng $7.27 bilyon (mga 123 trilyon IDR) na high-speed na riles na itinayo ng Tsina, habang ang lumalaking pagkalugi ng dating pangunahing proyekto ng imprastruktura ay nagiging pabigat sa pananalapi ng estado.

Mahigit dalawang taon matapos magsimula ang operasyong pangkomersyo noong Oktubre 2023, nahaharap sa matinding problemang pinansyal ang Jakarta–Bandung "Whoosh" line. Ang labis na gastos sa konstruksyon at mahinang demand ng mga pasahero ay nagtulak sa gobyerno na makialam.

Isang nasirang pangako ng Tsina

Ang pakikialam ng estado ay taliwas sa orihinal na pangako ng Tsina na itutuloy ang proyekto nang walang pondo o garantiya sa utang mula sa Indonesian government, ayon sa Jiji Press ng Japan.

Sinabi ni State Secretary Prasetyo Hadi noong Pebrero 10 na plano ni President Prabowo Subianto na maglaan ng humigit-kumulang 1.2 trilyon IDR ($70.8 milyon) kada taon mula sa national budget upang tumulong sa pagbabayad sa Tsina ng utang sa riles, iniulat ng Jakarta Globe.

Nilinaw ng hakbang na ito ang ilang linggong debate kung ang obligasyon ba ay sasagutin ng sovereign wealth fund (Danantara) ng Indonesia o ng estado.

Umabot sa tinatayang $7.27 bilyon (mga 123 trilyon IDR) ang kabuuang gastos ng proyekto -- halos 20% higit sa unang tantiya -- kasunod ng mga pagkaantala at labis na gastos. Tinatayang 75% ng financing ay nagmula sa China Development Bank.

Ang malaking bahagi ng financing ay may taunang interes na 2%, habang ang labis na paggastos ay may 3.4% interes, na lalo pang nagpapabigat habang hindi naaabot ang inaasahang bilang ng mga pasahero. Umaabot ng mga $120 milyon (mga 2 trilyon IDR) ang taunang bayad sa interes, ayon sa local media -- mas mataas kaysa sa 1.2 trilyon IDR ($70.8 milyon) na planong ilaan ng gobyerno kada taon.

'Bomba sa hinaharap''

Malayo sa inaasahan ang bilang ng mga pasahero. Sa unang feasibility study, tinayang mahigit 18 milyon na pasahero kada taon ang sasakay, ngunit nasa 6.2 milyon lamang ang naitala noong nakaraang taon. Mas mahal na pamasahe kumpara sa conventional rail at mga estasyong malayo sa mga sentro ng lungsod ang naglimita sa demand.

Ang operator na Kereta Cepat Indonesia China ay isang joint venture na 60% ang pagmamay-ari ng mga state enterprise ng Indonesia at 40% ng isang Chinese consortium. Nagtala ang Indonesian consortium ng netong pagkalugi na 4.19 trilyon IDR ($247.3 milyon) noong 2024, habang sumirit sa 18.9 trilyon IDR ($1.1 bilyon) ang mga pananagutan noong kalagitnaan ng 2025.

Tinawag ni KAI President Director Bobby Rasyidin ang sitwasyon na parang "bomba sa hinaharap."

Ang Danantara, na nangangasiwa sa mga state firm kabilang ang rail operator na KAI, ay tumangging akuin ang buong pasanin ng utang. Kaya sasagutin ng gobyerno ang mga obligasyong may kinalaman sa imprastraktura sa pamamagitan ng pambansang badyet, habang ang Danantara ang mamamahala sa mga usaping operasyonal. Patuloy pa rin ang negosasyon sa Beijing para sa muling pag-aayos ng mga pautang.

Pagpili sa Tsina kaysa Japan

Iginawad ng Jakarta sa Tsina ang kontrata sa pagtatayo ng riles noong 2015 matapos ang matinding kompetisyon laban sa Japan. Sa panahon ni President Susilo Bambang Yudhoyono, ang sistemang Shinkansen ng Japan ay malawakang itinuring na nangungunang kandidato, kung saan nakumpleto ng Japan International Cooperation Agency ang feasibility study noong Hunyo 2015.

Ngunit pinili ni Pangulong Joko "Jokowi" Widodo, na pumalit kay Yudhoyono, ang alok ng Tsina noong Setyembre 2015 matapos ang agresibong pagbebenta na iniugnay sa inisyatibo ni Chinese President Xi Jinping na Belt and Road Initiative. Namukod-tangi ang alok ng Tsina dahil iginiit nitong hindi ito mangangailangan ng anumang ambag na pinansyal o garantiya sa utang mula sa Indonesia -- isang pangakong kalaunan ay nabigo.

Pinag-iisipan ng mga opisyal ang pagpapalawig ng linya patungong silangan hanggang Surabaya sa pag-asang mapalawak ang base ng pasahero at mapabuti ang pangmatagalang kakayahang mabuhay nito. Ngunit dahil naglalaan na ang estado ng sarili nitong pondo pambayad sa utang, ang riles ay naging malaking pagsubok sa pamamahala ng Indonesia ng malalaking proyektong imprastraktura.

Sa ngayon, ang gobyerno ay nahaharap sa agarang gawain na patatagin ang isang proyekto, na dating ipinagmalaking kayang tumayo sa sarili, ngunit ngayo’y umaasa na sa suporta ng mga nagbabayad ng buwis.